کرونا

(اقبال حسین افکار)

د کِرونه وبا
هغه پورته چې يارانو
د غونډۍ په سر راجوړې
د ماڼۍ سپينې د پاسه
ناست دې ګوري او خنديږي
په خپل فن باندې نازيږي
لاندې ګوري يو قيامت دے
يوہ ويره ده دهشت دے
يار د ياره لرې تخښتي
ځوے له پلاره لر ې تخښتي
خور د مور مٸينځ کښې بيلتون دے
په ژوند والې يې شب خون دے
بازارونه اديرې شوے
اديرې شوې بازارونه
په کښې مړي ژوندي ګرځي
په حجرو کښې خاموشي ده
جماعتونه هم خالي شو
د بحثونو محفلونه
ښه تاؤده دي مرکې دي
هر څوک خپلو ته درانه وﺉ
بس د نورو ته کاږه وﺉ
دا کِرونه خو يو تاج دے
په انسان باندې ئی۔۔۔ راج دے
څوک شيطان ته ګوته نيسي
څوک رحمان باندې شک من دے
د چا وس بر په توبه دے
څوک توبې نه لرے تخښي
څوک د هر څه بې نيازه
د اللّه رحم ته ناست دے
که دا نه کړي نور به څه کړي
زمونږ لاسو کښې له څه دي ؟
ژوند خو ټول د هغه په لاس دے
چې ددې نړۍ بر لاس دے
سره او سپين د هغه په لاس دي
نور خبرې د قياس دي
هغه ناست چې په غونډۍ دے
په ماڼۍ سپينه کښې ګلو
لاندې ګورۍ تماشه کړي
د انسان په بدې ورځې
دې خنديږي ،خوشحاليږي
خپل کرتب باندې نازيږي
په درناوي : اقبال حسين افکار

————————–
ترجمہ

وہ جو اوپر بیٹھا ہے
اپنے سفید مرمرین جیسے محل کے بالائی حصے پر نیچے دیکھ رہا ہے
خلق کا تماشہ
مسکرا رہا ہے
اپنے کرتب کا مظاہرے سے
لوگ کی تاثرات جانچ رہا ہے
ھو کا عالم
قیامت کی گھڑی
ھر طرف افراتفری
ایک دوسرے سے احتراز
ماں بچے سے دور
باپ بیٹے سے بیزار
بہن بھائی کو چھوڑ کر
ایک فاصلہ پر رہتا ہے

وہ دیکھ رہا ہے
کہ انسان اپنی بے بسی پر
کتنا مجبور ہے
ایک عجیب کیفیت سے دوچار
انکے تمام طریقے فیل ہوچکے ہیں
انکے بازار سنسان
سڑکیں ویران ہیں
ھر سو مقبروں جیسی خاموشی
حیران پریشان
بحث میں تاویلات
ھر کوئی کرتا ہے اپنی بات
لاحاصل درمعقولات
فضولیات ہی فضولیات
کوئی کہتا ہے یا پرودگار
کرتا ہے توبہ استعفار
کوئی کوس رہا ہے شیطان

بس ایک ھی رب کی ذات
جو مالک ہے یوم الدین کا
خالق کائنات
وہی ہے قادر وہی مطلق
اسی کو ہے ثبات
باقی سب فنا فی ذات
اوپر بیٹا
دیکھ رہا ہے
تماشہ انسانوں کا
مسکررہا ہے
اپنے ایک کرتب سے
دنیا کا بنایا کیا حال

Comments are closed.