کرونا اے کرونا

(رحمت شاه ساٸل)

دکورونا سره مخ په مخ

کورونا
اے کورونا
تۀ کۀ وبا يې کۀ افت يې او کۀ بل څه بلا
خو زۀ اولاد د ادم
د ټول انسان د وجود
درد د وجود
زۀ د مشرق په هواګانو پايم
زۀ د مشرق د بچو
د ژړا ټولې سترګې
زۀ د مغرب د بچو
د ژړا ټولې اوښکې
د يو احساس د باغ ګلونه ګڼم
د داسې هر يو ګل په هر يو رنګ کښې
بيلتون کولے نۀ شم
دا ټول ګلونه يو دي
دا ټول رنګونه يو دي
خمار د ټولو يو دے
ازار د ټولو يو دے
دلبر د ټولو يو دے
دلدار د ټولو يو دے
د درد د څړيکو اور د ټولو يو دے
د ژړاګانو شور د ټولو يو دے
منم زۀ سود د سرمايې هم مړ کړم
منم چې زۀ هر يو ايجاد هم مړ کړم
منم چې ما مې خپل تخليق هم وژني
منم چې سائنس او فلسفې هم مړ کړم
منم چې ورځې مړ کړم شپې هم مړکړم
منم چې هر سېلاب وژلے يمه
منم چې هرې زلزلې هم مړ کړم
منم چې تۀ هسې راغلے نۀ يې
تۀ مې هم وژنې ستا په خيال پوهېږم
خو ما ددې خاورې او دې زمکې نه
ګوره په مرګ هم بئيلولے نۀ شې
دا دې منم چې ما وژلے شې خو
ما د خپل ځانه سره وړلے نۀ شې
تۀ به نن يې تۀ به سبا له نۀ يې
زۀ به سبا له هم په دې خاوره کښې
لکه د دې خاورې د تخم په شان
را زرغون شوے يمه
ما د جنګونو سره جنګ کړے دے
په توپانونو کـښې ژوندون کوومه
زما فطرت داسې او ساخت داسې دے
چې ژوند پرست هم يمه
حسن پرست هم يمه
تۀ کۀ اجل هم شې خو تا له به زۀ
ډېر زر شکست درکووم
منه يې مۀ خو قصه ياده لره
تا سره مخ په مخ ولاړ يمه نن

{{{کرونا سے آمنا ،سامنا }}}}

کرونا اے کرونا
تم وبا ہو کہ آفت يا کوئی اور بلا
مگر ميں ابن آدم
کل انسان کے وجود کا
درد وجود
ميں مشرق کى ہوا پر پلنے والا
ميں مشرق کے بچو کی
روتی ہوئی کل آنکهيں
ميں مغرب کے بچو کی
روتي انکهوں کہ کل آنسو
ايک ہی احساس کے باغ کے پهول مانتا ہوں
ايسے هر پهول کہ هر رنگ ميں
مين فرق نہين کر پاتا
يه سارے پهول ايک ہے
يه سارے رنگ ايک ہيں
سب کا خمار ايک ہے
سب کا ازار ايک ہے
سب کا دلبر ايک ہے
سب کا دالدار ايک ہے
سب کی درد کی شدت ايک ہے
سب کہ رونے کا شور ايک ہے
مانتا ہوں مجهے سرمائے کی لالچ نے بهي ماره ہے
مانتا ہوں مجهے ہر ايجاد نے بهي ماره ہے
مانتا ہوں مجهے اپنی تخليق بهی مار رہی ہے
مانتا ہوں مجهے سائنس اور فلسفے نے بهي ماره ہے
مانتا هو مجهے رات نے بهی اور دن نے بهی ماره ہے
مانتا ہوں هر سېلاب نے موت دی مجهے
مانتا هو مجهے هر زلزلے نے بهی ماره ہے
مانتا ہوں تم بهی ويسے نهيں آئی ہو
تم بهی مارنے آئے ہو تمهاره خيال سمجهتا هو ميں
ليکن مجهے تم اس مٹی سے اور اس دهرتی سے
ديکهنا مار کر بهي جدا نهيں کر پاؤں گے

يه مانتا هو مجهے مار سکتے ہو مگر
مجهے اپنے ساتھ لے کر جا نهيں سکتے
تم آج ہو تم کل نهيں رہوں گے
ليکن مين کل اس مٹی ميں
اس مٹی کی بيج کے مانند
دباره کل جاؤں گا
ميں نے جنگوں کے ساتھ جنگيں لړی ہے
ميں طوفانوں سے لڑ کر زندگی گزار رہا ہوں
ميری فطرت اور ميرا ساخت ايسا ہے
که زندگی پرست بهی ہوں
اور حسن پرست بهی ہوں
تم اگر موت بهی ہو
پر مين تجهے جلد شکست دے دوں گا
ماننا مت ليکن يه قصه ياد رکهنا

اب هے هم، تم کا آمنا سامنا

رحمت شاه ساٸل
پراٸڈ آف پر فراٸمس
دکورونا سره مخ په مخ
…..رحمت شاہ ساٸل

کورونا
اے کورونا
تۀ کۀ وبا يې کۀ افت يې او کۀ بل څه بلا
خو زۀ اولاد د ادم
د ټول انسان د وجود
درد د وجود
زۀ د مشرق په هواګانو پايم
زۀ د مشرق د بچو
د ژړا ټولې سترګې
زۀ د مغرب د بچو
د ژړا ټولې اوښکې
د يو احساس د باغ ګلونه ګڼم
د داسې هر يو ګل په هر يو رنګ کښې
بيلتون کولے نۀ شم
دا ټول ګلونه يو دي
دا ټول رنګونه يو دي
خمار د ټولو يو دے
ازار د ټولو يو دے
دلبر د ټولو يو دے
دلدار د ټولو يو دے
د درد د څړيکو اور د ټولو يو دے
د ژړاګانو شور د ټولو يو دے
منم زۀ سود د سرمايې هم مړ کړم
منم چې زۀ هر يو ايجاد هم مړ کړم
منم چې ما مې خپل تخليق هم وژني
منم چې سائنس او فلسفې هم مړ کړم
منم چې ورځې مړ کړم شپې هم مړکړم
منم چې هر سېلاب وژلے يمه
منم چې هرې زلزلې هم مړ کړم
منم چې تۀ هسې راغلے نۀ يې
تۀ مې هم وژنې ستا په خيال پوهېږم
خو ما ددې خاورې او دې زمکې نه
ګوره په مرګ هم بئيلولے نۀ شې
دا دې منم چې ما وژلے شې خو
ما د خپل ځانه سره وړلے نۀ شې
تۀ به نن يې تۀ به سبا له نۀ يې
زۀ به سبا له هم په دې خاوره کښې
لکه د دې خاورې د تخم په شان
را زرغون شوے يمه
ما د جنګونو سره جنګ کړے دے
په توپانونو کـښې ژوندون کوومه
زما فطرت داسې او ساخت داسې دے
چې ژوند پرست هم يمه
حسن پرست هم يمه
تۀ کۀ اجل هم شې خو تا له به زۀ
ډېر زر شکست درکووم
منه يې مۀ خو قصه ياده لره
تا سره مخ په مخ ولاړ يمه نن

{{{کرونا سے آمنا ،سامنا }}}}

کرونا اے کرونا
تم وبا ہو کہ آفت يا کوئی اور بلا
مگر ميں ابن آدم
کل انسان کے وجود کا
درد وجود
ميں مشرق کى ہوا پر پلنے والا
ميں مشرق کے بچو کی
روتی ہوئی کل آنکهيں
ميں مغرب کے بچو کی
روتي انکهوں کہ کل آنسو
ايک ہی احساس کے باغ کے پهول مانتا ہوں
ايسے هر پهول کہ هر رنگ ميں
مين فرق نہين کر پاتا
يه سارے پهول ايک ہے
يه سارے رنگ ايک ہيں
سب کا خمار ايک ہے
سب کا ازار ايک ہے
سب کا دلبر ايک ہے
سب کا دالدار ايک ہے
سب کی درد کی شدت ايک ہے
سب کہ رونے کا شور ايک ہے
مانتا ہوں مجهے سرمائے کی لالچ نے بهي ماره ہے
مانتا ہوں مجهے ہر ايجاد نے بهي ماره ہے
مانتا ہوں مجهے اپنی تخليق بهی مار رہی ہے
مانتا ہوں مجهے سائنس اور فلسفے نے بهي ماره ہے
مانتا هو مجهے رات نے بهی اور دن نے بهی ماره ہے
مانتا ہوں هر سېلاب نے موت دی مجهے
مانتا هو مجهے هر زلزلے نے بهی ماره ہے
مانتا ہوں تم بهی ويسے نهيں آئی ہو
تم بهی مارنے آئے ہو تمهاره خيال سمجهتا هو ميں
ليکن مجهے تم اس مٹی سے اور اس دهرتی سے
ديکهنا مار کر بهي جدا نهيں کر پاؤں گے

يه مانتا هو مجهے مار سکتے ہو مگر
مجهے اپنے ساتھ لے کر جا نهيں سکتے
تم آج ہو تم کل نهيں رہوں گے
ليکن مين کل اس مٹی ميں
اس مٹی کی بيج کے مانند
دباره کل جاؤں گا
ميں نے جنگوں کے ساتھ جنگيں لړی ہے
ميں طوفانوں سے لڑ کر زندگی گزار رہا ہوں
ميری فطرت اور ميرا ساخت ايسا ہے
که زندگی پرست بهی ہوں
اور حسن پرست بهی ہوں
تم اگر موت بهی ہو
پر مين تجهے جلد شکست دے دوں گا
ماننا مت ليکن يه قصه ياد رکهنا

اب هے هم، تم کا آمنا سامنا

Comments are closed.